Language Lit vs LingQ

To największa różnica. W LingQ klikasz słowo i dostajesz hasła słownikowe plus podpowiedzi zapisane przez innych uczących się. Jest szybko i przy pojedynczych słowach spełnia swoje zadanie.

W Language Lit klikasz słowo albo całą frazę i dostajesz tłumaczenie napisane pod to konkretne zdanie. Idiom zostaje idiomem, zamiast zamieniać się w bełkot. Słowo o trzech możliwych znaczeniach wraca w tym jednym, którego naprawdę potrzebuje to zdanie. Nie czytasz listy definicji, zgadując, która pasuje.

A kiedy chcesz wejść głębiej, wszystko jest tuż obok, po tym samym kliknięciu. Dostajesz alternatywne tłumaczenia, rozbiór gramatyki i wyjaśnienie, dlaczego zdanie działa tak, jak działa, przykłady użycia słowa w innych kontekstach oraz obrazkową podpowiedź, którą AI rysuje na poczekaniu, żeby słowo lepiej się utrwaliło.

Obie aplikacje oznaczają słowa w trakcie czytania. Różnica polega na tym, co steruje tym oznaczaniem. W LingQ sam ustawiasz słowu status: nowe, uczone albo znane, a kolory idą za tym, co wskazałeś.

Language Lit rozgryza to za ciebie. Model uczenia maszynowego obserwuje, jak idą twoje powtórki, i przewiduje, słowo po słowie, jak bardzo prawdopodobne jest, że pamiętasz każde z nich w tej chwili. Podświetlenie idzie za tą prognozą, a nie za etykietą, którą nadałeś. Słowo, które zaraz zapomnisz, zapala się, a w miarę jak pamięć o nim się umacnia, podświetlenie blednie, aż zniknie zupełnie. Strona pokazuje ci twoją prawdziwą pamięć, na żywo.

To właśnie oszczędza ci czas. Kiedy siadasz do powtórek, dostajesz słowa, które naprawdę zacząłeś zapominać, złapane tuż zanim uciekną, i żadnego z tych, które już znasz na wylot. Dla fanów powtórek interwałowych: to prawdziwy FSRS, najnowocześniejszy algorytm planowania powtórek, z logami powtórek na dowód.

LingQ planuje za to powtórki po sztywnej drabinie. Słowo wspina się po z góry ustalonych odstępach, gdy odpowiadasz poprawnie: dzień, potem trzy dni, tydzień, dwa tygodnie, miesiąc, i te szczeble są takie same dla każdego słowa. Aplikacja nie przewiduje, jak dobrze znasz dane słowo, więc te, które znasz dobrze, wracają w tym samym rytmie co te, które po cichu tracisz.

Własne treści wniesiesz do obu. W Language Lit wklejasz film z YouTube i czytasz razem z dźwiękiem, wrzucasz artykuł prasowy, EPUB, PDF (nawet zeskanowany, uruchamia się OCR) albo dowolną stronę internetową.

Nie startujesz też z pustej półki. Dzielenie się to duża część aplikacji: możesz czytać lekcje, które inni uczący się udostępnili publicznie, i publikować własne dla społeczności. Do tego jest darmowa biblioteka ponad 40 000 klasycznych książek z Project Gutenberg, w każdym języku, który aplikacja obsługuje. LingQ ma większy katalog stopniowanych lekcji tworzonych z myślą o uczących się, budowany latami, i jeśli to ta biblioteka z poziomami liczy się dla ciebie najbardziej, to uczciwy powód, żeby wybrać właśnie ją.

Czytanie to dopiero połowa. Language Lit czyta każdą lekcję na głos głosami, które naprawdę brzmią jak człowiek, a nie robotyczną syntezą mowy, której przestajesz słuchać już po minucie. W LingQ realistyczne głosy są zamknięte w wyższym planie Plus.

A lekcja nie musi być ścianą tekstu. Możesz dodać dowolnie wiele obrazków, żeby ożywić historię, albo poprosić AI o wygenerowanie całej ilustrowanej lekcji. Łatwiej zostać w historii, którą potrafisz sobie wyobrazić.

Cała aplikacja jest przetłumaczona na wszystkie swoje 33 języki, a każde tłumaczenie kontekstowe wraca w języku, którym mówisz. Więc jeśli twój pierwszy język to nie angielski, czytasz, uczysz się i powtarzasz w całości we własnym języku, zamiast przepuszczać wszystko przez angielski, jak po cichu zakłada wiele narzędzi.

Brzmi to jak drobiazg, dopóki nie stanie się twoją codziennością. Menu, notatki gramatyczne, wyjaśnienia i tłumaczenia trafiają w języku, w którym naprawdę myślisz. Dla osób, które nie są rodzimymi użytkownikami angielskiego, często właśnie w tym tkwi cały powód, dla którego narzędzie zostaje na dłużej.