Language Lit vs Readlang

To sedno sprawy. W Readlang klikasz słowo i od razu, w linijce tekstu, pojawia się szybkie tłumaczenie maszynowe w twoim języku. Jest szybko, jest za darmo, a przy pojedynczych słowach spełnia swoje zadanie.

Language Lit domyślnie robi coś innego. Klikasz słowo albo całą frazę i dostajesz tłumaczenie napisane pod to konkretne zdanie, za każdym razem i bez dziennego limitu. Idiom wraca jako to, co naprawdę znaczy, a nie jako ciąg słów jedno po drugim. Słowo, które może znaczyć trzy rzeczy, wraca w tym jednym, którego potrzebuje to zdanie, więc nie czytasz listy definicji, zgadując, która pasuje.

Readlang też dodał wyjaśnienia od AI i są dobre, ale stoją nieco z boku. W darmowym planie tłumaczenia fraz i wyjaśnienia od AI są ograniczone do dziesięciu dziennie, więc to właśnie czytanie z rozumieniem kontekstu musisz sobie racjonować. Tutaj tłumaczenie pod zdanie to zwykłe, codzienne kliknięcie, a nie funkcja, którą chowasz na trudne linijki.

A kiedy chcesz wejść głębiej, to to samo kliknięcie: alternatywne tłumaczenia, rozbiór gramatyki i wyjaśnienie, dlaczego zdanie działa tak, jak działa, przykłady użycia słowa w innych miejscach oraz obrazkowa podpowiedź, którą AI rysuje na poczekaniu, żeby słowo się utrwaliło.

Obie aplikacje zamieniają klikane słowa w fiszki i rozkładają powtórki w czasie. Różnica polega na tym, co decyduje o terminach. Readlang planuje powtórki w tradycji SuperMemo: słowo wspina się po sztywnej drabinie, gdy odpowiadasz poprawnie, dzień, potem trzy dni, tydzień, dwa tygodnie, miesiąc, i ta drabina jest taka sama dla każdego słowa.

Language Lit rozgryza to słowo po słowie. Model uczenia maszynowego obserwuje, jak idą twoje powtórki, i przewiduje, słowo po słowie, jak bardzo prawdopodobne jest, że przypomnisz sobie każde z nich w tej chwili. Kiedy siadasz do powtórek, dostajesz słowa, które naprawdę zacząłeś zapominać, złapane tuż zanim uciekną, i żadnego z tych, które już znasz na wylot. Dla fanów powtórek interwałowych: to prawdziwy FSRS, dzisiejszy stan techniki, z logami powtórek na dowód.

Widać to również przy czytaniu. Twoje zapisane słowa są podświetlane na stronie tą samą prognozą. Słowo zapala się, gdy masz je zaraz stracić, a podświetlenie blednie, w miarę jak pamięć o nim się umacnia, aż zniknie zupełnie. Nie kolorujesz słów według statusu, który sam ustawiłeś. Widzisz swoją prawdziwą pamięć na stronie.

Własny tekst wniesiesz do obu. Readlang opiera się na rozszerzeniu do przeglądarki i jest ono naprawdę wygodne: możesz tłumaczyć po kliknięciu niemal na każdej stronie w otwartym internecie, a jeśli to czytanie otwartego internetu jest tym, czego chcesz, samo to rozszerzenie jest uczciwym powodem, żeby z niego korzystać.

Language Lit to bardziej miejsce, w którym czytasz, niż warstwa nałożona na cudze strony. Wklejasz film z YouTube i czytasz razem z dźwiękiem, wrzucasz artykuł prasowy, EPUB, PDF (nawet zeskanowany, uruchamia się OCR) albo stronę internetową. Nie startujesz też z pustej półki: możesz czytać lekcje, które inni uczący się udostępnili publicznie, i publikować własne, a do tego jest darmowa biblioteka ponad 40 000 klasycznych książek z Project Gutenberg, w każdym języku, który aplikacja obsługuje.

Readlang celowo trzyma się cienki. Kładzie się na tekst i schodzi z drogi, a jeśli lekki czytnik to całość tego, czego chcesz, taka powściągliwość jest zaletą, nie brakiem.

Language Lit jest zbudowany bardziej jak miejsce, w którym czytasz, niż warstwa na czymś innym. Lekcję można odczytać na głos głosem, który naprawdę brzmi jak człowiek, a nie płaską syntezą mowy, której przestajesz słuchać już po minucie. Może nieść dowolnie wiele obrazków albo możesz poprosić AI o wygenerowanie całej ilustrowanej lekcji, żeby historia była czymś, co potrafisz sobie wyobrazić, a nie blokiem szarego tekstu.

Nic z tego nie sprawia, że Readlang gorzej robi to, do czego się zabrał. Po prostu robi mniej, celowo. To, czego chcesz, zależy od tego, czy szukasz szybkiej soczewki na tekst, czy pokoju, w którym można usiąść i poczytać.

Readlang tłumaczy na twój język, ale po samej aplikacji poruszasz się po angielsku. To w porządku, jeśli angielski masz w małym palcu, i cichy podatek, jeśli nie.

W Language Lit cała aplikacja jest przetłumaczona na wszystkie swoje 33 języki, a każde tłumaczenie kontekstowe wraca w języku, którym naprawdę mówisz. Więc jeśli twój pierwszy język to nie angielski, czytasz, uczysz się i powtarzasz wewnątrz własnego języka, zamiast przepuszczać aplikację przez angielski, jak po cichu zakłada większość czytników.

Menu, notatki gramatyczne, wyjaśnienia i tłumaczenia trafiają tam, gdzie już myślisz. Dla osób, które nie są rodzimymi użytkownikami angielskiego, często właśnie w tym tkwi cały powód, dla którego narzędzie zostaje na dłużej.